UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR volgt vijftiger Isabelle, een gescheiden moeder en kunstenares in Parijs. Ze is niet in staat om te beslissen of het zoeken naar die Ene man – de ‘ware’ – een urgentie is of doelloze dwaasheid. Isabelle frequenteert bars, restaurants, galeries en theaters, intussen mijmerend over haar liefdesleven. Obsessief, cynisch en romantisch tegelijk, gaat ze met verschillende mannen een liaison aan. Een getrouwde bankier, een zelfbewuste acteur, een sensitieve kunstenaar en ook haar ex passeren de revue. Zo hoopt ze de ware liefde tegen te komen. Uiteindelijk belandt ze op de bank van een new-age-therapeut (Depardieu) in de hoop van hem te horen welke keuzes ze moet maken.

Claire Denis en Christine Angot putten uit hun eigen levenservaringen en werden geïnspireerd door Roland Barthes ‘Fragments d’un Discours Amoureux’ (1977).

Vanaf 2 november 2017 is UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR te zien in de filmtheaters:
De Filmhallen, Amsterdam; Rialto Amsterdam; Het Ketelhuis, Amsterdam; Cinecenter, Amsterdam; Filmhuis Den Haag; 't Hoogt, Utrecht; Focus Filmtheater, Arnhem; Filmhuis O42, Nijmegen; Lumière Cinema, Maastricht; De Lieve Vrouw, Amersfoort; Lantaren Venster, Rotterdam; Movies, Dordrecht; Filmschuur, Haarlem; Filmhuis Alkmaar; Filmtheater Hilversum; Fraterhuis, Zwolle; Cinema Oostereiland, Hoorn; Concordia Cinema, Enschede; NatLab, Eindhoven

filmposter beau soleil interieur - contact film

Frankrijk; 2017; kleur; 94 minuten; Dolby 5.1;
Frans gesproken; Nederlands ondertiteld.

Credits

Regisseur:
Acteurs: Juliette Binoche, Xavier Beauvois, Philippe Catherine, Nicolas Duvauchelle, Gérard Depardieu
Camera: Agnès Godard
Muziek: Stuart A Staples
Montage: Guy Lecorne
Awards: QUINZAINE DES RÉALISATEURS 2017 AWARD: Prix SACD 2017
Scenario: Claire Denis & Christine Angot
Design/Set decoration: Arnaud de Moleron

Over de regisseur:

CLAIRE DENIS
Claire Denis schreef en regisseerde haar eerste speelfilm Chocolat in 1988. Dit semi-autobiografische verhaal over raciale spanningen in koloniaal Afrika in de jaren ’50 werd geselecteerd voor Filmfestival Cannes. In 1996 won ze het Gouden Luipaard In Locarno voor Nenette et Boni.

2017 UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR – Cannes IFF Quinzaine des Réalisateurs
2013 BASTARDS (LES SALAUDS) – Cannes IFF Un Certain Regard
2009 WHITE MATERIAL – Venice IFF
2008 35 SHOTS OF RUM – Venice IFF
2005 VERS MATHILDE – Tribeca IFF
2004 L’INTRUS – Venice IFF
2002 VENDREDI SOIR – Venice IFF
2001 TROUBLE EVERY DAY – Cannes IFF
1999 BEAU TRAVAIL – Venice IFF
1996 NENETTE ET BONI – Locarno IFF Golden Leopard Winner
1994 J’AI PAS SOMMEIL – Toronto IFF
1990 S’EN FOUT LA MORT – Venice IFF
1989 MAN NO RUN (Documentary) – Berlin IFF
1988 CHOCOLAT – Cannes IFF
TV Films
1993 US GO HOME
1993 TOUS LES GARÇONS ET LES FILLES DE LEUR ÂGE
TV Documentaries
1998 PORTAIT DE JEAN – LOUIS MURAT
1992 NI UNE, NI DEUX
1991 CINEMA DE NOTRE TEMPS: JACQUES RIVETTE, LEVEILLEUR

UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR

De pers over UN BEAU SOLEIL INTÉRIEUR

Bij Un beau soleil intérieur kun je er niet omheen: dit is perfectie.
Isabelle, een rol van Juliette Binoche zo gul, zo subtiel dat het een genot is naar het veranderende licht in haar ogen te kijken…
trouw 5*****

Regisseur Claire Denis weet met ‘Un beau soleil intérieur’ een lichtvoetige ernst tentoon te spreiden die indrukwekkend is.
Un beau soleil intérieur is een tamelijk geniale film. Hij lijkt steeds iets te zijn wat hij uiteindelijk niet is.
NRC 4****

Depardieu is grandioos als waarzegger/therapeut. Maar de grootste troef is de Franse vedette Juliette Binoche … een fijnzinnige ode aan de liefde – in al zijn verschijningsvormen
Parool 4****

Het voelt als een geweldige bonusscène … op audiëntie bij een door Gerard Depardieu gespeelde waarzegger/kwakzalver
De film is anders. Opmerkelijk lichtvoetig en grappig vooral.
interview Volkskrant

Het zijn lichtkomische, verontrustende, maar uit het leven gegrepen momenten, met een actrice die de kijker laat vergeten dat ze Juliette Binoche is.
Cinemagazine 4****

lees: interview Claire Denis – De Filmkrant

lees: must see film – recensie De Filmkrant ***1/2

lees: recensie Cinemagazine ****

Binoche is subtiel als dolende ziel die charmeert en irriteert….in dit rijke portret van een emotioneel complexe weifelaar op zoek naar de ware
Telegraaf ***1/2

Juliette Binoche speelt haar rol met een enigmatische elegantie.
Indebioscoop.com ****
lees: recensie

Een verfrissend atypische tragi-romcom van Claire Denis
*** VPRO

“In Claire Denis’s low-key rondo, archetypal romantic situations elicit subtle yet surprising transformations in the character of Binoche’s newly divorced painter as she returns to the romantic fray.”
Sight & Sound

“Luminously headlined by Juliette Binoche, Claire Denis’s delightful foray into romantic kinda-comedy retains all the director’s signature sensual delicacy.”
Variety

“Funny, rather light on its feet, yet incredibly perceptive about the very complicated lives and relationships we lead, especially when they involve members of the opposite sex.”
Hollywood Reporter

The Guardian – Peter Bradshaw:
Inspired by, but not adapted from, Roland Barthes, Claire Denis’ new film about a single woman living alone in Paris is a sophisticated delight
The drama (if that is the correct word) features Binoche as Isabelle, a divorced artist in Paris. She is now single, lives alone, and unable to decide if searching for the One is an urgent priority or a fatuity which is preventing her from enjoying life and experiencing pleasure. She has lovers and these liaisons are dangerous in that they don’t seem to provide the satisfaction they ought.

All the romance, the eroticism, the exquisite dissatisfaction of not knowing how or whether to be in love, is all dispersed into talking and debate and the intellectual interplay of ideas. Of course that may sound like an un-sexy ordeal and very French. And in blackest of black comic senses that is precisely what it is. There is more talking than sex, and that talk’s comic content is often dry as dust, mostly without the easy laughs and obvious comic beats of, say, Woody Allen or Noah Baumbach or Agnès Jaoui. But there are big, genuine laughs here, too: chiefly when Isabelle explodes with rage at an artists’ rustic retreat when one of her contemporaries gives vent to an insufferable discourse on his relationship to the countryside.

There is also an extraordinary, even experimental final credit-roll sequence when Isabelle visits a new age relationship therapist, played by Gerard Depardieu, a man with issues of his own who infuriatingly declines to commit to any specific advice, telling her to be emotionally “open” in a way that he might even be suggesting himself as a possible new partner. The credits on screen have an almost Brechtian distancing effect.

Isabelle has affairs with a conceited banker (Xavier Beauvois), a handsome but muddled actor (Nicolas Duvauchelle), a sensitive, gentle fellow artist (Alex Descas) and a sexy man (Paul Blain) who dances with her in a bar to Etta James’s At Last – to the peevish discontent of an unattractive gallery owner (Bruno Podalydès) who wants her for himself. These affairs are of course accompanied by conversations. But does talking fix what’s wrong in a relationship? Or is the neurotic need to talk merely a tragicomic symptom of its irreparable wrongness? Is the unexamined relationship worth having?

What a stylish treat this film is. It leaves you feeling sexier and smarter.

 

0

Begin met typen en druk op enter om te zoeken