“Poets, attack !”

In 1991 schreef Houellebecq dit spraakmakende essay over waanzin, overleven en kunst en noemde het een zwak maar duidelijk signaal aan hen die op het punt staan het bijltje erbij neer te gooien. Houellebecq roept levensmoede dichters op om altijd terug te keren naar de oorsprong: het lijden. Een dichter moet de vinger op de wond van de maatschappij leggen en hard drukken. “Wees abject en u zult waarachtig zijn.”

Vanuit zijn zonovergoten tuin in Miami of rijdend in zijn Rolls Royce cabrio, declameert ‘Godfather of Punk’ Iggy Pop met diepe, geleefde stem uit Michel Houellebecqs ‘To Stay Alive‘ (‘Leven, Lijden, Schrijven’) In 1991 schreef Houellebecq dit spraakmakende essay over waanzin, overleven en kunst en noemde het een zwak maar duidelijk signaal aan hen die op het punt staan het bijltje erbij neer te gooien.

Regisseur Erik Lieshout en coregisseurs Arno Hagers en Reinier van Brummelen filmen de ontmoeting van Houellebecq en Pop in de keuken van Houellebecq’s grootouders, en bezoeken de mensen met een psychiatrische ziekte wier levensverhalen de inspiratiebron vormden voor het essay. Pop spreekt rechtstreeks tot ons via de tegendraadse, begeesterende woorden van Houellebecq, die een oproep doet om onze ketens te breken en aan te vallen, ook al is eenzaamheid de prijs die we daarvoor betalen.

 

Ook te zien via Filmthuis

 

English:

In this documentary, Iggy Pop reads and recites Michel Houellebecq’s manifesto, TO STAY ALIVE – a method. The documentary features real people from Houellebecq’s life; the text is based on their life stories. Iggy is confronted with himself in the process of reading: Houellebecq’s book reflects his own laborious start as a person and as an artist. How can it be that this ‘advice to a young poet’ applies so strongly to him too? His personal recitation of the text is a journey of discovery to answer that question. In the end, Iggy meets Michel Houellebecq as one of the characters in the book. The two celebrities meet at the house of Houellebecq’s late grandparents, talk about each other’s work and drive, and express their mutual admiration. Iggy Pop & The Stooges (1969) Throughout the film, reveries, interviews and dialogues alternate with Iggy often directly addressing the viewers, using arguments from Houellebecq’s texts. It’s an appeal to all of us to break our chains and go for it. Erik, I read it. I would love to do that. This is great poetry. I completely get it. I feel very much the same. Thanks, Iggy Michel TO STAY ALIVE – a method was written in 1990 in the throes of despair. Houellebecq was living in a small room in Paris after his divorce and he suffered from a burnout from his work at the Ministry of Agriculture. He was nothing, he was no one. He had a choice: be destroyed, or start again. He chose then and there for a career in literature. The room had nothing but the bed on which Houellebecq lay writing his notes, a few empty bottles, and one huge poster on the wall showing an Iggy Pop record sleeve. method In TO STAY ALIVE – a method, Houellebecq puts courage into himself and his readers. “Keep going. Have no fear. The worst has already passed.” It’s a plea in favour of not striking a bargain with life, but clinging to our deepest emotions and convictions. We are all poets essentially, whether or not stuck in the rut of an office job or a dead-end relationship. Do we go under, or do we go for it? We must keep on living in any event: “For a dead poet will write no more.” Houellebecq’s book is a serious step-by-step plan for surviving as an individual in this impersonal age. At the same time it’s sprinkled with funny ‘practical examples’ and ‘useful tips and advice’. How much am I allowed to drink? Is living on welfare okay? What should I write, paint, sing or think? Is being original a prerequisite? The method will tell you.

Vanaf 2 februari 2017 is TO STAY ALIVE – a method te zien in de filmtheaters:
Amsterdam; Eye, Filmhallen, De Balie, Rialto - Filmschuur Haarlem - Kino Rotterdam - Filmhuis Den Haag - ’t Hoogt; Utrecht - LUX Nijmegen - Filmtheater Lumière; Maastricht - NatLab; Eindhoven

Nederland; 2016; kleur; 70 minuten; Dolby 5.1;
Engels, Frans gesproken; Nederlands ondertiteld.

Credits

Regisseur:
Acteurs: Michel Houellebecq, Iggy Pop, Anne Claire Bourdin, Jerome Tessier
Productie: Serious Film
Camera: Reinier van Brummelen
Montage: Reinier van Brummelen
Sound-Design: Arno Hagers

Over de regisseur:

Erik Lieshout (Utrecht, 1961) is (documentaire)film- en reclamefilmregisseur. Hij verwierf bekendheid in de jaren ’80 met een documentaire over het leven van Louis-Ferdinand Céline en diens boek Reis naar het Einde van de Nacht, met als gastheer Gerard Reve. ‘Ik verlang naar niets dat voorbij is’ is een documentaire uit 1989 over en met Willem Frederik Hermans in Parijs. Voor de VPRO maakte hij diverse reportages voor het programma ‘Atlantis’ en de documentaire ‘Laatste Woorden’ uit 2009 over Michel Houellebecq en het maakproces van diens speelfilm ‘La Possibilité d’une île’. Iggy Pop schreef hier een paar nummers voor.

In 2016 maakte Lieshout twee televisieseries voor de VPRO: ‘Op zoek naar Frankrijk’ met Wilfred de Bruijn, waarvan hij twee afleveringen regisseerde, en ‘Made in Europe’ in samenwerking met schrijver Dimitri Verhulst.

TO STAY ALIVE - a method TO STAY ALIVE - a method TO STAY ALIVE - a method TO STAY ALIVE - a method TO STAY ALIVE - a method TO STAY ALIVE - a method TO STAY ALIVE - a method TO STAY ALIVE - a method TO STAY ALIVE - a method TO STAY ALIVE - a method

De pers over TO STAY ALIVE – a method

VOLKSKRANT **** (Kevin Toma)
een verfrissende feelgoodfilm over lijden. Het door Erik Lieshout verfilmde essay van Houellebecq wordt geen moment zwaar of belerend.

NRC **** (Andre Waardenburg)
Een fraai kleinood

TROUW **** (Ronald Rovers)
De camera laat zien hoe de wereld kan voelen als een slecht zittend pak

Verrukkelijke film!
Arnon Grunberg, De Volkskrant-Voetnoot, 13 februari 2017

 

AD/ PERSGROEP *** (Ab Zagt)
Ontroerend en confronterend

VPRO/Cinema.nl 3 ***
Iggy Pop brengt een mooi gevoel voor ironie in de film, die waanzin en kunst koppelt.

De Filmkrant 4****
Iggy Pop leest voor uit een essay van Michel Houellebecq over waanzin, overleven en kunst in de uitstekende documentaire To Stay Alive — A Method.
recensie

en het interview in de Filmkrant:
interview

En hier kun je het interview met Kunststof op radio 1 terugluisteren:  kunststof-erik-van-lieshout-filmregisseur

Guus Schulting interviewde regisseur Erik Lieshout
lees hier het interview

GROENE AMSTERDAMMER – door Leon Verdonschot 02-11-2016

In het openingsshot van To Stay Alive – A Method (2016) – met de briljante ondertitel A Feelgood Movie About Suffering – zien we Iggy Pop (68) in zijn buitenhuis in Miami lezen in het werk van Michel Houellebecq.

Fraai, oranje licht. De huid van Iggy Pop, dat is een kunstwerk op zich. Die huid is van leer, en omspant al die oude spieren van dat pezige lijf dat ieder optreden van Pop tot een fysiek spektakel maakt. In lichamelijke vitaliteit is Iggy Pop het tegenovergestelde van Michel Houellebecq, die er de laatste jaren uitziet alsof het verval van de westerse samen­leving dat hij zo graag beschrijft is begonnen bij zijn eigen lijf.

Maar we kijken niet naar de schrijver, we kijken naar de popster, en we hóren de schrijver, voorgedragen door de popster. Zeker op zijn laatste albums zijn ze prachtig; de momenten waarop Iggy Pop het zingen vervangt door voordragen, waar hij kiest voor spoken words. In de openingsminuten van To Stay Alive wordt nog eens duidelijk waarom: zijn stem is diep, geleefd, en ademt een poëtische kant van rock-’n-roll uit. Pop richt zich rechtstreeks tot de camera, met die vuurvliegjes van ogen van hem, en citeert Houellebecq: ‘The first step for the poet is to return to the origin. That is: to suffering. All suffering is good. All suffering is useful. All suffering is a universe.’

Het is het moment dat Anne-Claire wordt geïntroduceerd, een 31-jarige Française, die vertelt over haar getroebleerde leven. Haar beroep is receptioniste, maar ze voelt dat ze de ziel van een dichter heeft. Haar lievelingsdichter, Gherasim Luca, sprong op zijn tachtigste in de Seine, vertelt ze, nadat hij had geconcludeerd dat er op deze wereld geen plaats is voor dichters. Even later verschijnt de 59-jarige Jerome, gelovig, verlaten door zijn vrouw. Schrikachtige blik in zijn ogen, hevig geëmotioneerd. Lijdende mensen, stuk voor stuk. De camera kruipt soms dicht op ze, en neemt dan weer afstand, in mooie vloeiende lijnen.

Het werk waar Pop uit voordraagt is To Stay Alive, zijn essay over de relatie tussen waanzin en kunst. Het verscheen in 1991, vertegenwoordigt dus de gedachten van de jonge Houellebecq, die Pop deden denken aan de jonge versie van zichzelf. Pop, Houellebecq en Erik Lieshout, de hoofdregisseur van deze film, hebben een lange geschiedenis. In de werkkamer van de schrijver aan de Jardin de Luxembourg hing een grote poster van de rockster. Toen Pop De 

mogelijkheid van een eiland las, belde hij regisseur Erik Lieshout, die een documentaire maakte over de schrijver tijdens de verfilming van dat boek. Pop schreef zeven nummers speciaal voor de film.

Pop declameert in hun nieuwe samenwerking Houellebecqs opvattingen over de relatie tussen leven en kunst – absoluut, enigszins rigide, zoals dat hoort bij deze man, en zeker deze man op die leeftijd. En ondertussen trekken de personages voorbij, en is daar ineens Vincent (53), ooit een veelbelovend beeldend kunstenaar, nu een kluizenaar, die in de kelder van zijn huis werkt aan zijn meesterwerk. Aan het eind van de film gaat Pop bij hem op bezoek, in het huis dat nog van zijn grootouders was. Ze hebben een gesprek aan de keukentafel over de eenzaamheid en de waanzin. Een fantastische scène. Want Vincent heet niet Vincent, hij heet Michel Houellebecq.

Schrijver DIMITRI VERHULST (bij de PREMIERE TIJDENS IDFA 2016) over To Stay Alive:

When giants meet, and during that encounter we dive into the very soul of the little man, the one that has everything, good and bad, turning him into the only animal a man can be, it means the giants are real. That’s a hell of a senctence to start with.

 

To Stay Alive is a film of two giants. The first one wrote the essay on which this movie is based, Rester vivant, Michel Houellebecq, one of today’s most relevant authors. He’s been called an enfant terrible, but I tell you, he is no enfant, his pen is very mature. And neither he is terrible, no, he keeps his eyes in all modesty but nonetheless sharp as a knife on what happens now, nearby. Merciless, but only if he has to, only if the lack of merci is the solution. By the way, I can tell you that compassion could be a key-word in this story, compassion, not pitty. There is some logic in the fact that this writer is described as provocative, for the wrong reasons though. It’s the truth he is provocing, the truth or the possibility of one. The truth is shocking, that’s why it is the truth. Houellebecq is not begging for your love. And that is good. Never trust a writer, never trust any artist who is begging for it.

The other giant has something with Holland, namely: he is the founder of stagediving, which he did for the very first time in 1970 on a festival in Cincinatti, his chest, and there comes the Dutch part, rubbed with peanut butter. His middlename is the Godfather of Punk. Nude and rude he became a milestone in popular music, no that can’t be true, he became a milestone in rock’n roll. Songs of his were covered by bands such as The Sex Pistols, REM, Nick Cave with The Birthday Party, the Sisters of Mercy, Rage Against the Machine, Red Hot Chili Peppers, Sonic Youth and many more. Kurt Cobain considered his album ‘Raw Power’ as his personal all time favourite. We are talking about Iggy Pop, who else.

Iggy Pop and Michel Houellebecq together in a movie, it ain’t history, history is written on black pages, but at least it is a thing. And the nice thing is, this film is not about Iggy and Michel. It is about Iggy and Michel and Anne-Claire and Jérôme and Robert. Walking further on that line, it is also about me, and maybe, who nows, about you, to say: people of flesh and blood, with joy’s and often enough with pain, arming themselves with poetry, arming themselves with art, because they have to, because there is no other choice to recognize.

There is something moving about this movie: we see two artists, internationally recognized and honoured, putting themselves on the same level as the unknown poet we somehow scornful might call a Sunday poet. And it is totally free from cynicism or irony, which I admire so much here. Integrity, that’s what it is about. And there is always a camera around painting with images, painting a smile on our faces.

We see people on the point of giving up. As Kurt Cobain has been on the point of giving up and even went behind it. The album Raw Power wasn’t unfortunately helpfull enough. I guess it’s recognizable. Who, after all, could be so inhuman-herculian he never thought about giving up? Purely as a philosophical thought, or as something growing and growing into the concrete: suicide is in all of us. The mere thought of it’s possibility, the somehow innocent mind-game of thinking how we should put an end at it, in case the urge is there. It is in us. The moments when we as individuals have to compete against the elusive crowd, the bustling mass of indifference, when we are beaten. Cheap people win, always. How can you cope? The only thing to do there is not the easiest: staying an individual against the cheap ones. Being ourselves. It’s a form of art. If you are yourself, you are someone. The question asked in this movie is more than necessar: how many have an identity?

We don’t live, we survive. The sadness of a subject pronounced taboo, such as suicide, such as mental suffering, is that it shouldn’t stand hapiness. It’s hiding in the corner of the dark. I love the lightness in this movie, and yes, it is very bearable. We are not walking here in some zoo of loosers. The spectator isn’t the arrogant, untouchable invincible one, looking down with beer and chips on those lower on the ladder. The theme is shown in it’s simple nakedness, with an eye for the beauty though, without scruples. Because it’s our theme, part of the whole machinery that must be described on Wikipedea as the human being.

And yes, I possibly tell this in the capacity of a writer, but nevertheless: it’s warming, I’m pleased to see there is still belief in the power of the word. The word as a saviour. The word as a weapon. Suicide resolves nothing, says the man we all know from Lust for life. A dead poet does not write. Continue, have no fear. It’s about the same I wan’t to say to the makers of this film, all of them: continue, have no fear.

May To Stay Alive have a long and beautiful voyage, along many movie-theatres all over the world. It deserves it.

0

Begin met typen en druk op enter om te zoeken