Ook in zijn nieuwste, en zoals hij zelf vorige jaar aankondigde misschien zijn laatste film, vraagt Tsai Ming-liang onze sympathie voor de eenzame en verloren zielen in een massieve Aziatische stadsconstructie. Een decor waar hij veel van zijn films situeert.
Een vader, Hsiao Kang, en zijn twee kinderen (gespeeld door het neefje en nichtje van de hoofdrolspeler) zwerven langs de randen van modern Taipei. Van de bossen en rivieren in de buitenwijken, naar de natgeregende straten van de stad. De vader, een alcoholist, verdient een mager loon als levend billboard voor een makelaar in luxe appartementen.

Als hij aan het werk is, lopen zijn zoon en dochter supermarkten en winkelcentra af op zoek naar kookdemonstraties waar ze gratis kunnen eten. Ze wassen zich in openbare toiletten en ’s nachts zoeken ze hun toevlucht in een verlaten gebouw. Hierin bevindt zich een hypnotiserende muurschildering waar de vader door geobsedeerd is. Op zijn verjaardag voegt een vrouw zich bij het drietal. Haar genegenheid voor de kinderen is duidelijk zichtbaar. Zou zij de sleutel zijn tot hun verleden?

Director’s Statement:

Er is geen verhaal om te vertellen.
Hsiao Kang is een ‘loser’ die als baan reclameborden in de lucht houdt. Hij rookt en doet zijn behoefte op straat. Straten die constant vol zijn met voertuigen en voetgangers.
De enige mensen in zijn leven zijn de twee kinderen. Ze eten, poetsen hun tanden en slapen samen. Ze hebben geen beschikking over elektriciteit of stromend water en slapen innig verstrengeld op dezelfde matras waarin ook een kool beschilderd als hoofd ligt.
De stad is verworden tot een dumpplaats voor zwerfhonden en de rivier is erg ver weg. Dan besluit hij zijn kinderen op een stormachtige avond mee te nemen voor een boottochtje.

De mensen die als levend reclamebord werken – een groeiend verschijnsel in de straten van Taipei – krijgen om de vijftig minuten een pauze van 10 minuten.

Daarin kunnen ze wat eten, drinken, roken en naar de wc gaan. Ze werken acht uur per dag en mogen niets anders doen dan het bord vasthouden. Ik heb sommigen horen mompelen, maar kon nooit verstaan wat ze zeiden.

Dus laat ik in mijn film Hsiao Kang het patriottische gedicht “Man Jiang Hong” van Yue Fei, de beroemde generaal uit de Song Dynastie, zingen. Deze Yue Fei verdedigde zijn land tegen de inval van de Jin stam. Het gedicht drukt zijn grote loyaliteit aan zijn vaderland uit en zijn frustraties over het falen van zijn missie.

Vanaf 20 november 2014 is STRAY DOGS (Jiao You) te zien in de filmtheaters.

Vanaf 4 augustus 2020 op DVD verkrijgbaar!

filmposter Stray dogs

Taiwan; 2013; kleur; 138 minuten; Dolby 5.1;
Mandarijn gesproken; Nederlands ondertiteld.

Credits

Regisseur:
Acteurs: Lee Kang-sheng, Yang Kuei-mei, Lu Yi-ching, Chen Shiang-chyi, Lee Yi-cheng, Lee Yi-chieh
Productie: Homegreen Films
Camera: Liao Pen-jung, Sung Wen-zhong
Muziek: Geluid: Mark Ford
Montage: Lei Zhen-qing
Awards: 12 awards, waaronder de Grote Speciale Juryprijs van Filmfestival Venetië 2013
Scenario: Tsai Ming-liang

Over de regisseur:

Tsai Ming-liang (1957, Maleisië) is opgeleid tot theater- en filmmaker in Taiwan. Hij schreef filmscenario’s en werkte als theaterregisseur. Voor de Grote Speciale Juryprijs van Venetië voor Stray Dogs in 2013, won hij met Vive l’amour (1994) in Venetië de Gouden Leeuw en met The Wayward Cloud (2005) en The River (1997) de Zilveren Beer in Berlijn. Zijn films zijn te herkennen aan de lange shots, de weinige dialogen en de prominente aanwezigheid van stromend water, of het geluid hiervan.

FILMS:

1992: REBELS OF THE NEON GOD
1994: VIVE L’AMOUR (Gouden Leeuw en Fipresci-prijs Filmfestival Venetië)
1997: THE RIVER (Zilveren Beer Berlinale)

1998: THE HOLE (Fipresci-prijs Filmfestival Cannes)
2001: WHAT TIME IS IT THERE? (Technical Achievement Award Filmfestival Cannes)
2002: THE SKYWALK IS GONE
2003: GOODBYE, DRAGON INN (Ficpresci-prijs Filmfestival Venetië)
2004: THE WAYWARD CLOUD (Zilveren Beer, Alfred Bauer Award, Fipresci-prijs Berlinale)
2006: I DON’T WANT TO SLEEP ALONE (competitie Filmfestival Venetië)
2009: FACE (competitie Filmfestival Cannes)
2013: STRAY DOGS (o.a. Grote Speciale Juryprijs, Golden Mouse-speciale vermelding, Filmfestival Venetië; )

STRAY DOGS (Jiao You) STRAY DOGS (Jiao You) STRAY DOGS (Jiao You) STRAY DOGS (Jiao You) STRAY DOGS (Jiao You) STRAY DOGS (Jiao You) STRAY DOGS (Jiao You) STRAY DOGS (Jiao You) STRAY DOGS (Jiao You) STRAY DOGS (Jiao You) STRAY DOGS (Jiao You)

De pers over STRAY DOGS (Jiao You)

“Het is het grootste wat filmjaar 2013 heeft voortgebracht: een immens stil beeld vol verdriet en verzoening (…) Je zou er de tranen van Dreyers Jeanne d”Arc door vergeten.”
(NRC Handelsblad, 5 sterren)

“Compassie is het sleutelwoord in het werk van de Maleisisch-Taiwanese Tsai Ming-liang (…) Ook Stray Dogs bevat snijdende beelden van sociale vernedering. Tsai spelt niet alles uit, zodat de kijker zelf aan de slag moet.”
(Het Parool, 5 sterren)

“Stray Dogs is ogenschijnlijk minimalistisch en contemplatief, maar het is een film die zoemt en zindert van emotie en lading. Film levert bij hem het inzicht dat nodig is om te begrijpen waarom we in lijden gevangen zijn.”
(De Filmkrant, 5 sterren)

“Niet alleen elk shot is prachtig, Tsai overtreft zichzelf in lange, zwijgzame takes. Die desondanks (of juist daarom) blijven boeien.”
(VPRO-gids/ Cinema.nl, 4 sterren)

“In grotestadssomberte is eindeloze stilte een lichtpunt.”
(De Volkskrant, 3 sterren)

“De schatten van Stray Dogs geven zich langzaam en laat bloot. Tot het zover is valt er echter genoeg te genieten van de fraaie vormgeving en uit het leven gegrepen fijnzinnigheid.”
(Cinemagazine.nl, 3½ sterren)

“Tsai vangt mysterieuze stemmingswisselingen in zijn gebruikelijke tableau-achtige, lange shots zonder met de camera te bewegen. De echte emoties kolken eronder.”
(Cineville.nl)

“This film’s poetry goes straight to the heart and solar plexus.”
(Financial Times)

“Still a resonant film, a sort of recession-themed cinematic tone poem reminiscent of some of the more out-there-cinematic forays of Thai filmmaker Apichatpong Weerasethakul, that keeps on evolving once the pain of the viewing experience has subsided.”
(Screen International)

“If nothing else, you’re left with a masterclass in directing, and a film that anyone who’s serious about cinema needs to make the time to see.”
(The Playlist)

0

Begin met typen en druk op enter om te zoeken