Grand prix Filmfestival Gent

Because I could not stop for Death –
He kindly stopped for me –
The Carriage held but just Ourselves –
And Immortality.

We slowly drove – He knew no haste
And I had put away
My labor and my leisure too,
For His Civility –

We passed the School, where Children strove
At Recess – in the Ring –
We passed the Fields of Gazing Grain –
We passed the Setting Sun –

Or rather – He passed Us –
The Dews drew quivering and Chill –
For only Gossamer, my Gown –
My Tippet – only Tulle –

We paused before a House that seemed
A Swelling of the Ground –
The Roof was scarcely visible –
The Cornice – in the Ground –

Since then – ‘tis Centuries – and yet
Feels shorter than the Day
I first surmised the Horses’ Heads
Were toward Eternity –

De Britse regisseur Terence Davies maakt prachtige films over tragische zielen – meesterwerken als o.a. Distant Voices, Still Lives, en The House of Mirth’. In deze deels in België opgenomen, richt hij zich op het leven van de negentiende-eeuwse dichteres Emily Dickinson.

In de Amerikaanse literatuur is Dickinson (1830-1886) berucht en beroemd, maar ze werd pas na haar dood op waarde geschat. En zoals bij vele geplaagde kunstenaars, kwam haar creativiteit niet voort uit gelukzaligheid, maar uit een combinatie van zelfhaat en het verwerpen van de klassieke rolpatronen. In zijn gekende lyrische en schilderkunstige stijl vertelt Davies het verhaal van een innerlijk getormenteerd personage dat barst van het talent, maar na een reeks tragische sterfgevallen in de familie een kluizenaarsbestaan leidt op het landgoed van haar upperclassfamilie. Naar buiten toe was Dickinson een proto-feministe, die zowel religieuze als sociale dogma’s durfde te betwijfelen en geregeld haar scherpe tong gebruikte; diep vanbinnen was ze een gekwelde ziel. Gedurende haar vrij korte, leven – ze overleed al op 55-jarige leeftijd als gevolg van een ernstige nierziekte – vond Dickinson troost in woorden. Stiekem droomde ze ervan om het succes van haar tijdgenotes Jane Austen of de zusjes Brontë te evenaren. We ontmoeten Dickinson eerst in haar tienerjaren, op het moment dat ze zich besluit te verzetten tegen haar evangelische opvoeding, tot groot ongenoegen van haar puriteinse leraar en haar conservatieve vader (Keith Carradine). Daarna concentreert Davies zich op haar besloten leven op het familielandgoed in Amherst, Massachusetts omringd door haar trouwe zus (Jennifer Ehle, bekend van de tv-serie Pride and Prejudice) en haar overspelige broer. Cynthia Nixon – de roodharige uit ‘Sex and the City’ – verdient een applaus voor haar vertolking van Emily. Zoals steeds etaleert Davies zijn typische strakke beeldkaders, vloeiende camerabewegingen en een uitgekiend production design. Maar verwacht geen al te deprimerend relaas. De heerlijk ironische dialogen zijn geestig en erg ‘British’. Het maakt van A Quiet Passion een zedensatire vol verstilde passie, die nog maar eens onderstreept dat Davies tot een van de groten van de zevende kunst mag gerekend worden.

_____________________________________________________

A biopic of 19th-century American poet Emily Dickinson, who died in 1886 after a lifetime of respectable frustration. On the face of it, the two couldn’t be more different: the former revels in its sweeping landscapes and full-blooded screaming matches, while the latter is a resolutely-controlled miniature, barely setting foot outside the Dickinson house in Amherst, Massachusetts.

For all that, A Quiet Passion sees Davies returning again to some familiar themes. His Dickinson – superbly played with a sort of restless passivity by Cynthia Nixon – is, like Sunset Song’s Chris Guthrie, a figure trapped by history and circumstance, desperate to find an outlet for the overwhelming emotions surging inside her. The internal politics of the family plays a dominant path in both – though in A Quiet Passion, the Dickinson paterfamilias Edward (Keith Carradine) is a figure of stern rectitude, for sure, but a long way from the demonic, violent father-figures in which Davies has previously specialised. Dickinson, in her emotional isolation and determination to confound suffocating social norms, also shares something with the Lily Bart of Davies’ 2000 masterpiece The House of Mirth.
Dickinson’s circumscribed life, with its interiorised focus, is certainly a challenge for film adaptation, and Davies’ solution – perhaps inevitably – is to cast it as a chamber drama, almost literally. A Quiet Passion rarely ventures outside Dickinson’s study, bedroom or living room, and makes the most of even the most minor of incidents. When Dickinson conceives a characteristically understated passion for a local clergyman – so understated, it’s only after an argument with her sister that you realise she was ever in love with him at all – the act of inviting him and his sanctimonious wife round for tea becomes a highly charged, meaningful encounter.

Vanaf 1 december 2016 is A QUIET PASSION te zien in de filmtheaters:
Amsterdam - Eye, De Filmhallen; Den Haag - Filmhuis Den Haag; Nijmegen - Lux; Utrecht - 't Hoogt; Amersfoort - De Lieve Vrouw; Breda - Chasse; Bussum - filmhuis Bussum; Den Bosch - Verkadefabriek; Hoorn - Cinema Oostereiland; Maastricht - Lumiere

Vanaf 11 juli 2017 op DVD verkrijgbaar!

filmposter quiet passion

GB/Belgie; 2016; kleur; 125 minuten; Dolby 5.1;
Engels gesproken; Nederlands ondertiteld.

Credits

Regisseur:
Acteurs: Cynthia Nixon, Jennifer Ehle, Keith Carradine
Camera: Florian Hoffmeister
Montage: Pia Di Ciaula
Awards: Grand Prix, Inter. Film festival Gent 2016
Scenario: Terence Davies
Design/Set decoration: Ilse Willocx
Art direction: Manolito Glas
Kostuums: Catherine Marchand

Over de regisseur:

Terence Davies (GB 1945) ging op zijn zestiende van school en werkte tien jaar als klerk op een scheepvaartkantoor in Liverpool voordat hij zich aanmeldde voor de Coventry Drama School. Daar schreef hij het scenario voor zijn eerste autobiografische (korte) film Children (1976). Hierna ging hij naar de The National Film School.
Davies’ eerste twee speelfilms, Distant Voices, Still Lives en The Long Day Closes, zijn ook autobiografisch en gesitueerd in het Liverpool van de jaren ’40 en ’50. Het zijn zijn meest gelauwerde films tot nu toe.

Children (1976, short),
Madonna and Child (1980, short)
The Terence Davies Trilogy (1983)
Death and Transfiguration (1983, short)
Distant Voices, Still Lives (1988)
The Long Day Closes (1992)
The Neon Bible (1995)
The House of Mirth (2000)
Of Time and the City (2008)
The Deep Blue Sea (2011)
Sunset Song (2015)
A Quiet Passion (2016)

A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION A QUIET PASSION

De pers over A QUIET PASSION

Tijdens de 8e Hoornse filmdagen werd de film gepresenteerd.
In de woorden van de programmeur: “…een bijzondere voorstelling met de inleiding van Elly de Waard. Elly sprak met een toon van bewondering over Emily, gaf duiding aan de periode waarin ze leefde, de positie als dichter en droeg een van de gedichten voor. Het was een prachtige introductie van de film.”
lees hier het blog van Elly de Waard

Erik de Kock interviewde regisseur Terence Davies voor de Filmkrant
lees hier het interview

“De stille tragiek van een miskend kunstenaar.”
+ 1 pagina: interview met Terence Davies
Het Parool: 4 ✮✮✮✮

“De wijze waarop Davies het leven van Dickinson als het ware componeert op haar poëzie, ontroert diep.”
+ 2 pagina’s: achtergrondartikel
Trouw

“Heftig drama.”
AD/De Gelderlander: 4 ✮✮✮✮

“Een poëtische kluizenaar (…) altijd op zoek naar emotionele eerlijkheid.”
NRC + NRC Next: 4 ✮✮✮✮

“A Quiet Passion voert de kijker overtuigend terug in de tijd naar Dickinsons 19de-eeuwse keurslijf.”
De Volkskrant: 3 ✮✮✮

“Terence Davies filmt de Amerikaanse dichteres net zo bedachtzaam als de staccato gedichten van Dickinson zelf.”
+ interview met Terence Davies
De Filmkrant: 4 ✮✮✮✮

“Dickinson heeft met A Quiet Passion de biopic gekregen die ze verdient.”
Cinemagazine.nl: 4 ✮✮✮✮

“Onder het oppervlak van zowel de vrouw als de film, bruist het van de rebelse, levenslustige energie.”
Filmtotaal.nl: 3½ ✮✮✮

‘This poised and painterly rendition of the poet Emily Dickinson in youth and later age finds Terence Davies back on masterly form.’
Sight & Sound

‘Davies takes what is known of the poet’s life and turns it into a series of carefully poised dramatic tableaux.’
Screen International

‘In its depiction of physical pain, the film rekindles memories both of Bergman’s Cries And Whispers and of the death scene in Davies’s own Distant Voices, Still Lives. A masterpiece of mood.’
Independent

0

Begin met typen en druk op enter om te zoeken