Aloys Adorn is een privé-detective van middelbare leeftijd die met zijn vader samenwerkt en -woont. Hij bekijkt het leven op veilige afstand, door de lens van een videocamera en het obsessief bekijken en ordenen van een immense hoeveelheid surveillance-tapes die hij in hun woning heeft liggen. Dan overlijdt vader en Aloys blijft alleen achter. Zijn beschermde bestaan begint barsten te vertonen.
Na een avondje doordrinken, wordt hij wakker in een stadsbus. De camera en kostbare tapes zijn gestolen. Kort daarna wordt hij gebeld door een mysterieuze vrouw: hij krijgt zijn spullen terug, mits hij deelneemt aan een obscure Japanse uitvinding die ‘telephone walking’ heet. Een nieuw universum opent zich, zou dit hem uit zijn isolement kunnen halen?
Aloys’ claustrofobische omgeving en een jaren 70-kleurenpalet, dragen bij aan de vreemde, onwereldse sfeer van de film. Maar het effectiefste middel is de ingetogen humor die Nölle inzet: je weet nooit precies of je nou moet lachen of huilen om Aloys’ wrede lot.
English:
Aloys Adorn is a middle aged private detective who lives and works with his father. He experiences life from a safe distance, through a video camera he keeps recording 24 hours a day, and the massive collection of surveillance tapes he organizes and obsessively watches at home. But when his father dies, Aloys is left on his own and his sheltered existence begins to fall apart. After a night of heavy drinking, Aloys wakes up on a public bus to find that his camera and precious observation tapes have been stolen. Soon after, a mysterious woman calls to blackmail him. She offers to return the tapes if Aloys will try an obscure Japanese invention called  ‘telephone walking’ with her, using his imagination as their only connection. As he is drawn deeper and deeper, falling in love with the voice on the other end of the phone, the woman opens up a new universe that may allow Aloys to break out of his isolation and into the real world.

Vanaf 20 april 2017 is ALOYS te zien in de filmtheaters:
Imagine Film festival Amsterdam (12-20 april 2017); vanaf 20 april: Filmhallen, Amsterdam; Kriterion, Amsterdam; Rialto, Amsterdam; Filmhuis Den Haag; 't Hoogt, Utrecht; De Lieve Vrouw, Amersfoort; Filmhuis O42, Nijmegen; Focus Filmtheater, Arnhem; NatLab, Eindhoven

Vanaf 3 oktober 2017 op DVD verkrijgbaar!

filmposter Aloys

Zwitserland, Frankrijk; 2016; kleur; 91 minuten; Duits gesproken; Nederlands ondertiteld.

Credits

Regisseur:
Acteurs: Georg Friedrich, Tilde von Overbeck, Kamil Krejci, Yufei Lee, Koi Lee, Sebastian Krähenbühl
Productie: Hugofilm Productions GmbH, Petit Film, Schweizer Radio und Fernsehen, SRG SSR, ARTE G.E.I.E.
Camera: Simon Guy Fässler
Muziek: Tom Huber, Beat Jegen
Montage: Tobias Nölle, Myriam Flury
Awards: FIPRESCI-prize Berlinale 2016 (Panorama)
Scenario: Tobias Nölle
Art direction: Su Erdt
Kostuums: Leonie Zykan
Sound-Design: Peter Bräker, Jean-Pierre Gerth
Special effects: Giordano Canova, Silvio Alberti, Oliver Newbould

Over de regisseur:

Tobias Nölle (1976 Zürich) studeerde film aan de School of Visual Arts in New York. Zijn korte film RENÉ (2008) werd op vele internationale festivals vertoond en won diverse prijzen, o.a. het Gouden Luipaard in Locarno. ALOYS is zijn eerste speelfilm, die hij zelf schreef, regisseerde en monteerde.
FILMOGRAFIE
2016 Aloys, 91 min, feature film,
2015 Heimat land, (omnibus Wonderland)
2007 René, 29 min, short film
2006 Mes vacances, 30 sec, short film, animation
2006 Kuckuck, 1 min, short film
2004 Bernd, 3 min, short film
2003 Davis, 15 min, short film

ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS ALOYS

De pers over ALOYS

lees hier het interview -tobias-nolle-aloys- cinemagazine

lees hier: Cinemagazine recensie Aloys

NRC ****
Het is een virtuoos gecomponeerd filmdoolhof waar de uitgang steeds net buiten beeld ligt; een film die als het ware om zijn eigen as cirkelt. Heel knap…

+ interview Tobias Nölle
nrc Aloys interview

Volkskrant ****
Met lekker excentrieke humor, fraai camerawerk en goed verzorgde aankleding is Aloys een knap gemaakt debuut. Fantasie en werkelijkheid lopen in de film probleemloos in elkaar over.

VPRO ****
Prachtige in zichzelf gekeerde film over een in zichzelf gekeerde man. Met een opvallende bijrol voor beesten, die regelmatig betekenisvol (en ook een beetje dreigend) in de camera kijken.

+ interview Tobias Nölle
-vpro.nl-Aloys-

Cinemagazine ****1/2
De verhalende symboliek is sterk, maar de effectieve beelden doen daar niet voor onder. ‘Aloys’ is mooi gefilmd, met name door de wisselwerking tussen beeld en geluid. Strakke, stilstaande shots geven ruimte aan interpretatie. De details zijn strak, ook in geluid. De waanzin, die zich langzaam over Aloys meester maakt, wordt door dit alles uiterst inzichtelijk in beeld gebracht.

+ interview Tobias Nölle
cinemagazine.nl interview aloys

Filmtotaal ****
Er ontstaat een verstandhouding tussen twee verloren zielen in dit steeds scherpere portret van pijnlijke eenzaamheid en isolement. Visuele illustratie is er in de vorm van bijvoorbeeld het oude appartement, maar de thematiek komt vooral terug in het geluid. De geïsoleerde geluiden van het bos en later de fantasieën van het duo, snijden het geluid van de werkelijkheid af of voorkomen dat de realiteit de oren van Aloys bereikt.

“A highly inventive, slightly overstretched fable of a loner’s clashing states of consciousness, this promises bigger things from Swiss helmer Tobias Nölle.”
Variety

“Nölle’s greatest achievement is to keep the magic realist realm firmly anchored to the real so that reality feels touched by imagination rather than smothered by it.”
Eye For Film

“An odd, stylish little film, reminiscent of Eternal Sunshine Of The Spotless Mind.”
Daily Express
Berlinale 2016 Review:

ALOYS Exhalts In Glorious Madness
Thomas Humphrey

Tobias Nölle’s engrossing tale of a highly distinctive Swiss private eye called Aloys is perhaps the first film of 2016 which has truly made me get excited and want to start bouncing off the walls like an excessively caffeinated critic. Remarkably only Nölle’s second feature, this movie represents filmmaking with its thinking cap on, and its use of techniques is almost clinical in its brilliance.

Right from the moment the very first frame leaves the projector, you know that you’re going to be in for a bizarre ride. The sound links up with the image of a kitchen-sink tap flowing at full pelt, and to your right four hobs burn brightly without any pans or people in sight. The camera then takes a step back, and a wide open bare fridge to your left completes the picture. Just as abruptly we abandon this scene and embark on a tour of the house, finding there nothing but empty rooms and a camera lying mysteriously in the corner of one of the bedrooms.

The scene’s unfamiliar symmetries are as beautiful as they are absurd, and immediately a sensation of sinister surveillance takes over. Far from being clear what significance these shots have to do with anything in particular either, we then move to what appears to be a funeral in a Spartan crematorium. Here we discover the eponymous Aloys, a moustachioed, German-speaking man holding the same talismanic video camera as before.

It is slowly revealed that the man in the coffin is his father, and this rattled investigator documents the scene, is hostile to those around him and then abruptly leaves, creating a pretty clear-cut portrait of his personality. He shuns the company of others in favour of returning home where he can watch the clips he has captured during the day. We observe him in these private scenes with a similar voyeurism, and it almost seems as if he were trying to replay the fleeting moments which brought him happiness.

His magnificent foibles all seem to slightly whiff of a need for control, and this is brilliantly mirrored in the film’s carefully staged techniques. Every scene seems to have a strictly off-centre symmetry about them and their studiously beige and brown colour schemes also seem rigorously oppressive. You can also very much hear Aloys’ strict self-isolation in this great technique Nölle uses of cutting audio tracks every time a door shuts. In these instances, it is always as if the character is creating some kind of sanitising barrier against the outside world.

And yet his world is also brilliantly shown to be an unpleasantly claustrophobic and cloying environment, thanks to this excellent motif of condensed windows which seems to persist throughout. What’s more, the director paints this pressurised bubble as if it were some kind of ultimate expression of the Swiss spirit, and Aloys’ same melancholic need for control does seem to flood into the carefully selected, non-descript town that the film takes for its setting.

0

Begin met typen en druk op enter om te zoeken