Louise Wimmer
(Vanaf 7 juni 2012)

Regie: Cyril Mennegun Scenario: Cyril Mennegun Camera: Thomas Letellier Geluid: Alexandre Widmer Montage: Valérie Brégaint
Muziek: Pascal Mayer, Laurent Petitgrand
Met: Corinne Masiero, Jérôme Kircher, Anne Benoit, Marie Kremer, Jean-Marc Roulot
Frankrijk; 2011; kleur; 1.85; dolby srD; 77 minuten; DCP 2K Frans gesproken, Nederlands ondertiteld

Corinne Masiero verbeeldt op imponerende wijze het uitzichtloze leven van Louise Wimmer. Ze heeft geen onderdak en ‘woont’ in haar auto en haar overvolle opslagplaats, waar ze na haar scheiding al haar spullen bewaard.

Ze probeert in haar onderhoud te voorzien met twee slecht betaalde banen als schoonmaakster, ligt constant in conflict met haar werkgever en doet norsige pogingen een huis te krijgen. Maar door haar eigen lijden en momenten van pech te benadrukken en zich uit schaamte te verstoppen maakt ze het voor haar omgeving erg moeilijk om haar te steunen. Alleen een caféhoudster vult dagelijks een thermosfles met koffie en fungeert als postadres, en ook een cafébezoeker ondersteunt haar. De constante financiële tekorten vult ze aan door haar bezittingen naar de lommerd te brengen.

De debuutfilm is een portret van een intelligente, zelfbewuste vrouw die tijdelijk in een neerwaartse spiraal belandt. Ze doorziet de motieven van de mannen en kiest voor een egoïstische vorm van seks, alleen wanneer het haar uitkomt en zonder aandacht voor het smeken van de minnaar. Ondertussen probeert Louise een goede relatie met haar dochter te onderhouden, maar ze heeft moeite haar genegenheid te tonen. Net als haar emoties blijven ook de reden voor de scheiding en de onmin met haar ex onder de oppervlakte. Alleen in de muziek, en dan met name bij Nina Simone, vindt ze een uitlaatklep en daar vindt ze ook een uitweg uit haar misère.